Są takie zespoły, które świetnie radzą sobie mimo ekstremalnie niesprzyjających warunków. Operują na bardzo trudnym terenie, zmagając się z presją konkurencji i nieprzewidywalnych zmian. Kluczową rolę w ich funkcjonowaniu odgrywają liderzy, którzy codziennie muszą zdawać egzamin z prawdziwego przywództwa…

Mowa o… wilkach.  To, że wilki przetrwały – i to nie tylko w mitologii, sztuce i literaturze, ale także w rzeczywistości – wynika z zadziwiających zdolności tych zwierząt. Warto je podpatrywać. Także po to, by przypomnieć sobie, co stanowi pierwotną siłę przywództwa. Zwłaszcza, że sposób ich funkcjonowania w zaskakujący sposób koresponduje z tym, o czym mówią najnowsze badania nad skutecznym leadershipem…

Niesamowicie wyrazistym przykładem skutecznego przywództwa jest u samca alfa skupienie na priorytetach. Dla wilków kluczowe jest przetrwanie watahy a najważniejszym  celem jest wykarmienie i wychowanie młodych, które są nadzieją i przyszłością stada.

Gdy na świat przychodzą szczenięta, a potem dorastają i przestawiają się na mięso, dorosłym przybywa obowiązków – samiec i samica alfa są wtedy wymęczone i wychudzone i wcale nie wyglądają jak szefowie. Cały ich wysiłek skierowany jest na to, by nowi członkowie stada byli jak najszybciej gotowi wypełniać swoje role: w czasie polowania, obrony terytorium itd.

Nie ma u samca alfa chwili rozproszenia czy egocentrycznych działań zorientowanych tylko na własne korzyści. Jeden z najsłynniejszych badaczy wilków w USA – David Mech -przeprowadzał kiedyś eksperyment, w trakcie którego podrzucał samcowi alfa zające w pobliże nory, w której samica alfa opiekowała się szczeniętami. Samiec za każdym razem przynosił znalezione zające dla swojej partnerki, aby zapewnić pokarm karmiącej matce. Sam nie zjadał przy tym nawet kawałka mięsa. D. Mech poszedł w tym eksperymencie dalej – podrzucał zdecydowanie więcej zajęcy niż potrzebowała samica. Także w tej sytuacji wilk nic nie zjadał, zostawiał wszystko wilczycy, by ta mogła zakopać zapasy, a sam wyruszał na dalsze polowanie.

Fokus na priorytety widać u wilków także w tym, że para alfa w ciężkich chwilach nie pozwala innym osobnikom na polowanie na małą drobną zwierzynę. Oznaczałoby to niepotrzebną stratę energii na upolowanie niewiele wartej zdobyczy, której i tak nie starczyłoby, aby wykarmić stado. Lepiej zachować siły na bardziej wymagający, ale wartościowy cel. „Trzymanie się właściwego kierunku” w działaniu to charakterystyczna cecha tych niezwykle mądrych drapieżników…

Autor: Jakub Banasiak jakub@csjet.pl

Jesteś zainteresowany warsztatem dla menedżerów „SERCE I PAZUR. Czego o prawdziwym przywództwie możemy nauczyć się od wilków?” CZYTAJ DALEJ


Podziel się